RSS

Friday 8 July 2011

THE STORY OF ANGULIMALA





THE STORY OF ANGULIMALA The child, later to be called Angulimala (“Finger-Garland”) was born to Brahmin priestly-caste parents and named Ahimsaka (“One Who Does No Harm”). When he was old enough he was sent to ‘school’ in another learned Brahmin’s family to learn, besides reading, writing and arithmatic, all the Brahmin’s traditional knowledge. He grew to be very intelligent and an excellent scholar besides which he was naturally respectful to his teacher and endeared himself to him by his willing helpfulness. His fellow pupils slowly became so jealous of him that they hatched a plot to get rid of Ahimsaka. They began by insinuating that something was wrong with him but did not tell the teacher what it was. Then they intensified this by starting to suggest that he was too close to the teacher’s wife. Finally they came out with the brazen lie that Ahimsaka was sleeping with his wife, a fact that the teacher hearing it from many mouths, finally believed. Enraged, the teacher thought of an extreme way to discredit Ahimsaka. When Ahimsaka had finished his studies he asked his teacher what was the fee for so many years’ teaching. The teacher replied that Ahimsaka was to bring him 1000 little fingers. This put Ahimsaka in a difficult spot: if he refused then he could be accused of disobeying his teacher and therefore dishonored but if he accepted he would have to become a bandit liable to the extreme punishments of the law in those days. Bewildered by this brutal demand, Ahimsaka protested but eventually accepted to provide the teacher with his thousand fingers. After equipping himself with weapons he became a bandit dwelling in the forest and killing people on the road going through it. He took to wearing a garland of dried withered fingers, a fact that inspired even more terror of him. When his murders on the highway provided only a scanty number of fingers, merchants took to warning other caravans, while travellers journeyed in large groups, so he began raiding villages in the night. Terrified people fled to the royal capital to demand that the King take action. The King eventually set out with his bodyguard to scour the forest. Meanwhile, Angulimala’s parents had guessed that their son had become a bandit and while the mother wanted to help Angulimala, the father disowned him. The mother therefore set out upon the forest road by herself, determined to find her son. The Buddha seated in meditation saw in a vision that the old mother would become a victim of her son’s sword. In order to prevent this and to stop Angulimala’s murders he proceeded into the forest – against the advice of farmers and overtook the mother. Angulimala saw the single monk approaching and was glad, for the Buddha would provide, he reckoned, the last of his thousand fingers. Though he was a very fast sprinter, yet he could not overtake the Buddha who was walking normally. Eventually, frustrated at this, he shouted to the Buddha, “Hey you, monk, stop, stop!” The Buddha while continuing to walk, turned his head and replied, “I stopped long ago but you have not stopped.” Angulimala was confused – I have stopped walking but he continues to walk so how can he say that he has stopped while I have not? So the bandit having recognized the Buddha as someone special threw away his weapons and could then approach the Buddha and question him again. The Buddha replied that he himself had stopped harming and killing living beings but Angulimala still did these things. Angulimala had a deep insight into ‘stopping’ his crazy mind and prostrated to the Buddha’s feet while asking to become his disciple. The Buddha accepted him. The King to ensure a good outcome of his perilous search for Angulimala visited the Buddha, who to the King’s astonishment, showed him the former bandit with his hair shaved and clad in rag-robes. The King is overcome with emotion, offerd support to the monk Ahimsaka and exclaimed “One without weapons (The Buddha) has conquered the one with weapons, while the full force of my kingdom could not succeed !” One day when Ahimsaka was collecting alms food, he heard the screams of a woman in difficult childbirth and reflected on how much suffering there was in this world. Then he determined to help her by making a declaration of truth: “Ever since I was born of the Noble Birth, I have never knowingly killed any living being: by virtue of this truth, may you and your child be safe and secure.” (Notice that he said, “since I was born of the Noble Birth” – that is, had become a disciple of the Buddha). By virtue of that declaration that woman’s pain was eased and the baby’s birth followed normally. Ahimsaka explained: Some creatures are subdued by force, Some by hook and some by whips: But I was tamed by such a one Who needed neither stick nor sword. The Buddha said: He who by wholesome karma Covers up the evil done Illumines all this world, As the moon when freed from clouds. "May all beings be free from suffering and the causes of suffering" CB

Thursday 7 July 2011

" ရန္သူေတြ "






- ဓားႏွင့္လာေသာ ရန္သူထက္ စကားႏွင့္လာေသာ ရန္သူက

ပုိေႀကာက္စရာေကာင္းေႀကာင္း သတိမူသင့္၏။

စကားႏွင့္လာေသာ ရန္သူထက္ အႀကြားႏွင့္လာေသာ ရန္သူက

ပုိေႀကာက္စရာေကာင္း၏။

အႀကြားႏွင့္လာေသာရန္သူထက္ အမွားႏွင့္၀င္လာေသာရန္သူက

ပုိ၍ပုိ၍ေႀကာက္စရာေကာင္း၏။

ၿပင္ပမွလာေသာရန္သူထက္ ကုိယ္တြင္းမွၿဖစ္ေသာ ရန္သူက

သာ၍ ေႀကာက္စရာေကာင္းေတာ့၏။

ကုိယ္မွၿဖစ္ေသာရန္သူထက္ စိတ္တြင္းမွၿဖစ္ေပၚလာေသာရန္သူကား

ေႀကာက္စရာအေကာင္းဆုံး ၿဖစ္ေပသည္။

စိတ္တြင္းၿဖစ္ရန္သူသည္ မိမိသြားရာ အၿမဲပါၿပီး မၿမင္သာလြန္း၍

ေရွာင္တိမ္းရေကာင္းမွန္းပင္ မသိေသာေႀကာင့္တည္း။

- မဟာေဗာဓိၿမဳိင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

Friday 1 July 2011

အေဖနဲ႕အေမ႕


ဟိုး.....လြန္ခဲ႕တဲ႕ ဆယ္စုႏွစ္ သံုးစု အလြန္တုန္းက ဒီလုိအခ်ိန္ ... ကိုယ္ေလာကၾကီးထဲကို စတင္ေျခခ်ခြင္႕ရတဲ႕အခ်ိန္ေပါ႕ ...။ ကိုယ္ကေတာ႕ အပူအပင္ကင္းကင္း နဲ႕ အေဖနဲ႕အေမ႕ရဲ႕ခြန္အားေတြေၾကာင္႕ ေလာကၾကီးမွာ ေနရာတေနရာရခဲ႕တယ္ ။ ဒါေပမဲ႕ အေမနဲ႕အေဖကေတာ႕ အဲ႕ဒီအခ်ိန္ ေလာကၾကီးထဲမွာ ကိုယ္တို႕ေတြေနရာရဖို႕ အေသအေၾက တုိက္ခိုက္ရုန္းကန္ေနခဲ႕ရတဲ႕ အခ်ိန္ ... ။

အဲ႕ဒီအခ်ိန္က အေမဟာ ေယာကၡမအိမ္မွာ ကပ္ေနရတဲ႕ ေယာင္ေနာက္ဆထံုးပါဘဝဆိုေပမဲ႕ အင္မတန္ စိတ္ဓါတ္မာေၾကာျပီး ျပတ္သားတဲ႕ မိန္းမတေယာက္ ။ ျဖစ္သမွ်ကို ခင္ပြန္းသည္နဲ႕ သမီးေတြလက္ဆြဲျပီး ရဲရဲရင္ဆိုင္မယ္ဆိုတဲ႕ သတၱိရွိတဲ႕မိန္းမတေယာက္တဲ႕ ... ။ အေဖ႔က်ေတာ႕ သေဘာေကာင္း ေအးေဆးလြန္းတဲ႕ ၊မိဘေမာင္ဖြားေတြ ႏိူင္စားတာကို ဘာအတိုက္အခံမွမလုပ္ဘဲ ေခါင္းငံုခံတတ္တဲ႕ ႏူညံ႕ျငင္သာလြန္းတဲ႕ ခပ္ရြ႕ံရြံ႕ ေယာက္်ားတေယာက္တဲ႕ ... ။

အေမ ခဏခဏေျပာျပဖူးတဲ႕ အဲ႕ဒီအခ်ိန္က ဆိုင္ခန္းအငွားနဲ႕ အလည္႕က်ဆိုင္ဖြင္႕ရတဲ႕ အေၾကာင္း၊ ဘၾကီးေဒၚၾကီးေတြ အႏိူင္က်င္႕တဲ႕ အေၾကာင္း ၊ႏွိမ္ခ်ခြဲျခားဆက္ဆံတဲ႕ အေၾကာင္း ...
ခါးသီးလွတဲ႕ ဘဝေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ႕ရတဲ႕ အေမ႕ပံုရိပ္ေတြက အေမ႕မ်က္နွာမွာ အထင္းသား ။ကိုယ္တို႕ေမာင္ႏွမေတြဟာ မရိုးမအီတမ္း အဲ႕ဒီအေၾကာင္းေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အံၾကိတ္ျပီး နားေထာင္ခဲ႕ဖူးတယ္ ။ ကိုယ္ထင္ပါတယ္.. အဲ႕ဒီအေၾကာင္းေတြဟာ ကိုယ္တို႕ေမာင္ႏွမေတြကို မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ က်ိတ္ျပီးၾကိဳးစားေစေအာင္ နာက်ည္းေစတဲ႕ အေမေပးတဲ႕ အားပုန္းလက္နက္ေတြျဖစ္ေစခဲ႕ဖူး
တယ္လို႕ေပါ႕ ။အဲ႕လို ခါးသီးတဲ႕ ဘဝေတြၾကားကေတာင္ ငါ႕သမီးေလးေတြကို လူတန္းေစ႕ မ်က္ႏွာမငယ္ပဲေနႏိူင္ေအာင္၊ ပညာတတ္ၾကီးေတြ ျဖစ္ေအာင္ဆိုတဲ႕ အေမ႕နဲ႕ အေဖ႕ ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြက မေပ်ာက္ရွခဲ႕ဘူးတဲ႕ ... ။ အေဖ႕ရဲ႕ခြန္ ၊ အေမ႕ရဲ႕အား ဟာ ကိုယ္တို႕ေတြကို ခုခ်ိန္ထိလံုျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ႕ ဘဝေတြအျဖစ္ဖန္တီးေပးႏိူင္စြမ္းခဲ႕တာမို႕ ဘယ္အတိုင္းအတာထိ ၾကီးက်ယ္ျမင္႕မားေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ္႕မွာေျပာျပစရာ စကားေတြအလံုအေလာက္ မရွိသေလာက္ပါပဲ ။

ဒီကေန႕ အထိကိုယ္ရွိေနတာ၊ ကိုယ္႕ဘဝရပ္တည္ေနႏိူင္တာဟာ အေမနဲ႕ အေဖ႕ရဲ႕ ေမတၱာေတာ္ အနႏၱေတြေၾကာင္႕ဆိုတာ ဘာသက္ေသျပခ်က္မွ မလိုဘဲ ကိုယ္အၾကြင္းမဲ႕ လက္ခံထားတဲ႕ အခ်က္တခ်က္ပါ ။ ကိုယ္ေလ.. သိပ္ခ်စ္ႏိူင္လြန္း ၊ သိပ္လုပ္ေပးႏိူင္လြန္းတဲ႕ အေဖနဲ႕အေမ႕ရဲ႕ ေမတၱာေတြကို အံ႕ၾသမကုန္ႏိူင္ေအာင္ျဖစ္ရတဲ႕ အခါေတြဆိုတာ မေရမတြက္ႏူိင္ေအာင္ပါပဲ ။

အေမနဲ႕အေဖဟာ ကိုယ္႕ကို ဟိုး...ဖဝါးလက္ႏွစ္လံုး ပုခံုးလက္ႏွစ္သစ္ အရြယ္ကေန ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးလာတာ အခုလိုအရြယ္ထိပဲ ။ အရာအားလံုးထက္ ၾကီးက်ယ္ျမင္႕ျမတ္တဲ႕ " မိဘ ေမတၱာ" ဆုိတာကို ကုိယ္ခံယူစားသံုးျပီး ဒီကေန႕အထိ အသက္ရွင္ေနထုိင္လာခဲ႕တာ ။ ကိုယ္ေနာက္ျပန္တခ်က္လွည္႕ၾကည္႕မိတိုင္း ကိုယ္႕ရဲ႕အရိပ္နဲ႕ ထပ္တူပါတာဟာ အေဖနဲ႕အေမရဲ႕ ေမတၱာပဲ ဆိုတာ ကိုယ္ၾကည္႕မိတုိင္း မလႊဲမေသျမင္ရတဲ႕ အရာပါ ။ ကိုယ္႕ကိုအဲ႕လို လူတလံုးသူတလံုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ အေဖနဲ႕အေမ ကိုယ္႕အတြက္ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပးဆပ္ခဲ႕ရသလဲ မသိေနာ္ ... ။ အေဖနဲ႕အေမတို႕ရဲ႕ ေပးဆပ္ႏိူင္စြမ္းတခ်ိဳ႕ဟာ တခါတခါ ကိုယ္တို႔ေတြ မျမင္စြမ္းႏိူင္တဲ႕ အထိနက္ရိႈင္းလြန္းလွတယ္ ။ ႏွစ္ေတြဆယ္ခ်ီျပီး ဒုကၡ၊သုခ ေပါင္းစံုၾကားက မျငီးမျငဴ ၾကည္႕ရႈေစာင္႕ေရွာက္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးတဲ႕ အလုပ္ေတြကို ရင္နဲ႕ရင္းျပီး လုပ္ႏိူင္တာဟာ ဒီကမၻာေလာကၾကီးမွာ " မိဘ " မွ တပါး အျခားမရွိဆိုတာ ကိုယ္ေလးေလးနက္နက္ ပိုပိုျပီးခံစားလာရတယ္ ။

အေဖနဲ႕အေမဟာ ဒီေန႕ ကိုယ္႕ေမြးေန႕အတြက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ ေရကန္လႈေပးသတဲ႕ ... ။ အေဖနဲ႕အေမဟာ သူ႕သားသမီးေတြ ေမြးေန႕တုိင္းမွာ သိုလ္ေကာင္းမႈေတြျပဳေပးရတာလဲ အေမာ ... ။ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် သားေတြသမီးေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ရတာ ဆိုတာလဲ အေမာ ... ။ ကိုယ္က သမီးတို႕အတြက္ အဲ႕ေလာက္အပင္ပန္းမခံပါနဲ႕ အေဖတုိ႕ရယ္ အေဖတုိ႕အတြက္ပဲ လုပ္ပါ ဆိုေတာ႕.. ေအာ္... ဒီသားဒီသမီးေတြပဲရွိတာ အေဖတို႕မေမာဘူးတဲ႕.. ။ ေမတၱာဓါတ္ေတြေၾကာင္႕မေမာဘူးတဲ႕ ။ အေဖတို႕မွ ဒီအလုပ္ကိုမလုပ္ရင္ ဘယ္သူကလုပ္မွာလဲတဲ႕ ... ကိုယ္မွာေဖာ္ျပစရာ စကားလံုးမရွိေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္မိပါတယ္ ။ ကိုယ္တို႕ေမာင္ႏွမေတြဟာ မိဘရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးကို ခံစားရတဲ႕ သားသမီးေတြပါ ။ အဲ႕အတြက္ အေဖနဲ႕အေမကို တကယ္ေက်းဇူးတင္မိတယ္ ။

ကုိယ္မွတ္မိေနပါေသးတယ္ .. ကိုယ္တုိ႕ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေမြးေန႕တိုင္းမွာ အျမဲလုပ္ေပးလ႕ရွိတာေတြကိုေပါ႕ ။ မနက္အာရံုတက္မွာ ဆြမ္းခံၾကြတဲ႕ကိုယ္ေတာ္ေတြကို ဗရာေၾကာ္ ဆြမ္းေလာင္းေပးတယ္ ။ ေဘးဘရာေဝးကြာျပီး အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ေအာင္တဲ႕ ။ ျပီးရင္ ဆရာေတာ္တပါးပါးကိုပင္႕ျပီး ဆြမ္းကပ္တယ္၊ေဆး၊ ဆြမ္း ကပ္လႈတယ္ ၊ဝတၳဳလႈတယ္ ။ ေဟာ... အိမ္သားေတြအတြက္က်ေတာ႕ ၾကာဇံဟင္းခါး .. ၾကာၾကာစံရေအာင္တဲ႕ ... ။ ဒါေပမဲ႕ အုန္းႏိူ႕ေက်ာက္ေက်ာနဲ႕ လက္ဖက္ႏွပ္ကေတာ႕ ဘာ႕အတြက္ပါလိမ္႕ ...လို႕ ကိုယ္ဒီတေခါက္ ၾကံဳရင္ အေမ႕ကို ခ်စ္စႏိူးေလး စေနာက္လို႕ ေမးလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္ ။ အမွန္ကေတာ႕ ကိုယ္တုိ႕ၾကိဳက္တတ္တာေတြကို လုပ္ေပးတာပါ ။ ဒါေပမဲ႕ အေဖနဲ႕ အေမကေတာ႕ အဲ႕လိုလဲ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေတြးတတ္ေသးတယ္ ။ သူတို႕ အေတြးနဲ႕သူတုိ႕ေတာ႕ ဟုတ္ေနတာပဲေလ ။

ေဟာ....ခ်က္ျပီဆိုတဲ႕ အခါက်လဲ ... အေမကေခြ်းတလံုးလံုးနဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္ ၊ကိုယ္တုိ႕ေမာင္ႏွမေတြက အေမ႕ေဘးမွာ ဝိုင္းလို႕ ဟိုရႈပ္ဒီရႈပ္ ။အေဖကေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္းေဘးမွာ တျပံဳးျပံဳးနဲ႕ေပါ႕ ။ ဟိုဟာ ေကာက္ႏႈိက္စား ဒီဟာေကာက္ႏႈိက္စားရင္းေပါ႕ ။ ညက်ရင္လဲ ဘုရားကို ေမာင္ႏွမေတြ အတူသြားၾကေသးတာ ။ ေရလႈ ၊ မီးလႈ ၊ ပန္းလႈေပါ႕ ။ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္စရာၾကီး ... ။ အင္း.... အခုေတာ႕ ကိုယ္ေမြးေန႕ေတြကို ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႕ တေယာက္တည္း က်င္းပလာတာ ေလးႏွစ္ရွိေနျပီ ။ ၾကာဇံဟင္းခါးခ်က္ေပးမဲ႕ အေမ နဲ႕ တျပံဳးျပံဳးထုိင္ၾကည္႕ေနတတ္တဲ႕အေဖ ၊ ဘာမွမလုပ္ဘဲလဲ ေဘးမွာထိုင္ရႈပ္ၾကတဲ႕ ေမာင္ႏွမ အရႈပ္ထုပ္ေလးေတြကလည္း ကိုယ္နဲ႕ကအေဝးမွာ ဆုိေတာ႕ ......... ။ ကိုယ္ စံုစံုလင္လင္ရွိခဲ႕တဲ႕ အဲ႕ဒီအခ်ိန္ေလးေတြကို သိပ္လြမ္းတာပဲ ။ ေနာက္ထပ္အဲ႕လိုအခ်ိန္ေလးေတြကိုလဲ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါေသးတယ္ ။

ဒါေပမဲ႕လည္း ေျခာက္ကပ္လွတဲ႕ ကိုယ္႕ေမြးေန႕တုိင္းက အေမတို႕ပို႕သတဲ႕ ေမတၱာသံေတြနဲ႕ နွစ္တုိင္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွိေနတာေတာ႕ အမွန္ပါပဲ ။ ကိုယ္ဒီႏွစ္လဲ ဒီကေန ဖုန္းဆက္ျပီးလွမ္းကန္ေတာ႕ေတာ႕ အေဖက ငါ႕သမီးေလး က်န္မာခ်မ္းသာပါေစ ၊လိုအင္ဆႏၵေတြ ျပည္႕ဝပါေစတဲ႕ ။ အေမကလဲ ငါ႕သမီးေလး ဒိထက္ပိုလို႕ အစစအရာအရာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ပါေစတဲ႕ ။ပညာေတြျပည္႕စံုပါေစတဲ႕ ။ ထံုးတမ္းအစဥ္လာမပ်က္ေပးတဲ႕ဆု ဆိုေပမဲ႕ အဲ႕ဒီဆုႏွစ္ဆုဟာ ကိုယ္ ေနာက္တႏွစ္ကို ေျခလွမ္းစဖုိ႕အတြက္ အားသစ္ေတြေပးတယ္ ။ ယံုၾကည္မႈေတြကို ေပးတယ္ ။ အဲ႕ဒီဆုေပးသံ ႏွစ္သံရွိရင္ ကိုယ္႕ေမြးေန႕က ေခ်ာက္ကပ္ေပမဲ႕လည္း ျပည္႕စံုပါတယ္ ။ သတိတရ လြမ္းဆြတ္မိေပမဲ႕လည္း ကိုယ္ေျဖသာပါတယ္ ။ ကိုယ္လဲ အေဝးကေန ဦးခ်ကန္ေတာ႕ရင္း ျပန္ျပီး ဆုေတာင္းေပးမိပါတယ္ ။ ကိုယ္႕ကိုေမြးေပးခဲ႕တဲ႕ အေမ ၊ ကိုယ္႕ကိုေကြ်းေမြးေစာင္႕ေရွာက္ခဲ႕တဲ႕ အေဖ .. စိတ္ေအးခ်မ္းသာပါေစလုိ႕ ၊ဆထက္တပိုး တရားအလုပ္ေတြ တိုးလုပ္ႏူိင္ပါေစလုိ႕ .. ေပါ႕ ။ ျပီးေတာ႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုလဲ အေဖ နဲ႕ အေမ ကို အျမဲတေစ စိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္ ထားႏူိင္တဲ႕ သူျဖစ္ပါရေစလုိ႕ေလ။

ကိုယ္ဟာ ဒီေန႕အေဖတို႕ ဆုေတာင္းနဲ႕အတူ သကၠရာဇ္တခုကို ခ်ည္းနင္းဝင္ေရာက္လုိက္ျပန္ပါျပီ ။ ကိုယ္ဟာ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အသက္ေတြ တစတစ ပိုၾကီးလာအုန္းမွာပါပဲ ။ ဒါေပမဲ႕ အေဖနဲ႕အေမကလည္း သူတုိ႕အသက္ရွိထင္ရွားရွိေနသေရႊ႕ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ အေဝးၾကီးမွာပဲ ရွိေနပါေစ ၊ ကိုယ္အသက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကီးသြားပါေစ ၊ ကိုယ္႕ကို ဟိုး...ငယ္ငယ္ ဖဝါးလက္ႏွလံုး ပုခံုးလက္ႏွစ္သစ္အရြယ္ကလိုပဲ ဂရုတစိုက္ နဲ႕ ယုယၾကင္နာေနအုန္းမယ္ ဆိုတာကလည္း အေသအခ်ာပါပဲ ။

ႏွစ္ ၊ လ ၊ ရက္ေတြေရ .... နင္တို႕ေတြက သကၠရာဇ္ကို ဝါးျမိဳႏူိင္ေပမဲ႕ အေဖနဲ႕အေမ႕ရဲ႕ ေမတၱာကိုေတာ႕ မဝါးျမိဳႏူိင္ဘူးဆိုတာ နင္တို႕ကိုယ္နင္တို႕ သိမွသိပါေလစ ... ။ သကၠရာဇ္ေတြ ျပိဳက်ေပမဲ႕ အေဖနဲ႕ အေမရဲ႕ ေမတၱာကေတာ႕ မပဲ႕မယြန္း တည္ရွိေနတယ္ ဆုိတာ ကိုယ္႕အသက္က သက္ေသတည္ေနျပီေလ ။

ခ်စ္လွစြာေသာ အေဖနဲ႕အေမကို ဒီေနရာကေန ထပ္ျပီးဦးခိုက္ပူေဇာ္ပါတယ္ အေဖနဲ႕အေမ ။ ေမတၱာတရားထံုမြမ္းတဲ႕ ဘဝေတြနဲ႕ သမီးတုိ႕ကို ေႏြးေထြးလံုျခံဳေစတဲ႕ အေဖနဲ႕အေမ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ ရွိပါေစ ။ ဘဝအေမာေတြေျပလို႕ တရားဘာဝနာေတြ ဆထက္တပိုးရြက္ေဆာင္ႏိူင္ပါေစ အေဖနဲ႕အေမ ။